Karar Metni

MAHKEMESİ : … BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 22. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 13. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 22.12.2020 tarih ve 2020/403 E. – 2020/672 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 22. Hukuk Dairesi’nce verilen 19.03.2021 tarih ve 2021/218 E. – 2021/426 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi … tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkili aleyhine yapılan takibin hukuki dayanaktan yoksun bulunduğunu, davalıya bir borcun bulunmadığını, ödemelerin tamamının yapılmasına rağmen ağır kusurlu biçimde senedin takibe konu edildiğini belirterek menfi tespit isteminin kabulü ile davalı aleyhine kötüniyet tazminatına karar verilmesini ve ayrıca takibin durdurulması yönünde tedbir kararı verilmesini talep etmiştir.
Davalı vekili, davanın reddi gerektiğini, davanın arabuluculuk dava şartı yerine getirilmeden açıldığını, usulü yönden de reddine karar verilmesi gerektiğini, TTK’nın 5/A m. lafzi olarak yorumlanmaması gerektiğini, esasa ilişkin olarak takibe konu senedin bedelsiz kalma durumunun olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.
Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre; davanın TTK’nun 5/A ve Hukuk Uyuşmazlıklarında Arabuluculuk Kanunu’nun 18/A-2.maddesi ile HMK’nın 114/2 ve 115.maddeleri gereğince dava şartı yokluğundan usulden reddine karar verilmiştir.
Karara karşı davacı vekili istinaf kanun yoluna başvuruda bulunmuştur.
Bölge Adliye Mahkemesince, ilk derece mahkemesinin kambiyo senedine dayalı olarak açılan menfi tespit davasında, davadan önce arabuluculuğa başvurulmadığı, anlaşmazlık tutanağının dosyaya sunulmadığı gerekçesiyle davanın dava şartı yokluğu nedeniyle usulden reddine karar verilmesine ilişkin davacı vekilinin istinaf isteminin HMK’nin 353/1.b.1.maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.
Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.
Dava, ödendiği belirtilen ve takibe konulan kambiyo senedinden dolayı borçlu olunmadığının tespiti istemine ilişkin olup İlk Derece Mahkemesince yukarıda özetlendiği üzere davanın TTK’nun 5/A ve Hukuk Uyuşmazlıklarında Arabuluculuk Kanunu’nun 18/A-2.maddesi ile HMK’nın 114/2 ve 115.maddeleri gereğince dava şartı yokluğundan usulden reddine karar verilmiştir. Karara karşı davacının istinaf talebi ise Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddedilmiştir.
Ancak, bir ticari davanın açılmasından önce arabulucuya başvurulmuş olmasının dava şartı olabilmesi için konusunun, bir paranın ödenmesi için veya yapılan talep, bir alacak veya tazminat talebi ileri sürülmelidir.
Bu nitelikte bir talep içermeyen menfi tespit davalarının ticari bir dava olduğu için TTK’nın 5/A maddesi kapsamına alınması ve böyle bir davayı açmak isteyen kişinin önce arabulucuya başvurmaya zorlanması doğru değildir.
Bu dava sonucunda, borçlunun borçlu olmadığının anlaşılması halinde borçlu olunmayan kısım belirtilmek suretiyle olumsuz tespit hükmü kurulmaktadır. Menfi tespit davasının istirdat davasına dönüştüğü hâllerde dahi olumsuz tespit hükmü kurulması gerekmektedir. Bu hüküm, herhangi bir alacağın tahsilini gerektirir nitelikte bir ilam olmadığından esasa yönelik olarak İİK’nın 32. maddesi uyarınca doğrudan ilamların icrası yolu ile takibe konulamaz. Oysa arabuluculuk sonucu verilen kararlar ilam hükmünde olup, cebri icra yoluna başvurulabilecek niteliktedir. Bu durumda mahkemece arabulucuya başvurulmadığından davanın dava şartı yokluğundan reddine karar verilmesi yerinde değildir.