Karar Metni

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 21. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 23/02/2017 tarih ve 2014/404 E. – 2017/140 K. sayılı kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi’nce verilen 11.03.2020 tarih ve 2019/213 E. – 2020/355 K. sayılı kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi … tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkili ile davalı arasında işletme hakkı devir sözleşmesi (İHDS) imzalanmadan önce 2000 tarihinde meydana gelen iş kazası nedeniyle müvekkilinin Konya 2. İş Mahkemesi’nin 2006/263 Esas 2012/268 K. sayılı kararıyla hükmedilen alacağı ve yine aynı alacak ile ilgili olarak dava edilmeyen miktarı ödeme zorunda kaldığını belirterek 79.756,69 TL’nin davalıdan ödeme tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.
Davalı vekili, davacı alacağının zamanaşımına uğradığını, somut olayda 3. kişi zararından söz edilemeyeceğini, ayrıca müvekkilinin sorumlu olduğu kabul edilse dahi ilamda davacı müştereken ve müteselsilen sorumlu tutulduğundan, kusurları oranında diğer davalara rücu imkanı varken müvekkilinden tüm bedeli tahsili isteminin yerinde olmadığını, kaldı ki müvekkiline ancak kusuru oranında rücu edebileceğini savunarak davanın reddini istemiştir.
İlk derece mahkemesince tüm dosya kapsamına göre, davalı yanca zamanaşımı defi ileri sürülmüş ise de Tedaş’ın özelleştirme kapsamına alınması ve 20 ayrı dağıtım şirketine ayrılması sonrasında davacı ile davalı arasında 24.07.2006 tarihinde “İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi” akdedildiği, anılan sözleşmenin 7.4, 7.6, 9.3 ve 9.4 maddelerinde dağıtım faaliyetinin yürütülmesi amacıyla gerçekleştirilen iş ve işlemlerden kaynaklanan sorumluluğun dönemsel olarak paylaştırıldığı, davalının sözleşme öncesi bir sebebe dayalı sorumluluğu nedeniyle Konya 2. İş Mahkemesi’nin 2006/263 Esas 2012/268 Karar sayılı dosyası ile alacağa hükmedildiği, alacağın ferileri ile birlikte davacı tarafından ödendiği, davacının açıkça taraflar arasındaki sözleşmeye dayanması ve buradan hareketle taraflar arasındaki uyuşmazlığın sözleşme ilişkisi çerçevesinde ele alınmasıyla davalı yanın zamanaşımı definin reddinin gerektiği, taraflar arasındaki İHDS’nin 7.4, 7.6, 9.3 ve 9.4 maddeleri, Konya 2. İş Mahkemesi’nin 2006/263 Esas 2012/268 K. sayılı dosyası, ödeme belgeleri, dosya kapsamında alınan denetime elverişli bilirkişi raporu birlikte değerlendirildiğinde davacının davasının kabulünün gerektiği gerekçesiyle, 79.163,14 TL’nin ödeme tarihi olan 09.05.2013 tarihinden, 593,55 TL’nin ödeme tarihi olan 02.05.2013 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.
Karara karşı davalı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.
Ankara Bölge Adliye Mahkemesince, tüm dosya kapsamı, mevcut delil durumu ve ileri sürülen istinaf sebeplerine göre ilk derece mahkemesinin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.
Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK’nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.