Karar Metni

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 08/03/2013 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 29/01/2015 günlü kararın Yargıtay 14. Hukuk Dairesinin 25/10/2016 tarihli kararı ile bozulması üzerine yerel mahkemece verilen 02/02/2017 tarihli direnme kararının Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, Hukuk Genel Kurulu tarafından direnmenin uygun bulunduğuna ve dosyanın Dairemize gönderilmesine dair verilen 22/09/2021 günlü karar üzerine temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:
K A R A R
Dava, ortaklığın giderilmesi isteğine ilişkindir.
Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmesi üzerine Yargıtay 14.Hukuk Dairesi 25.10.2016 tarihli 2015/4828-8697 Esas ve Karar sayılı ilamı ile “ifraz krokisinin onaylanmasına dair Belediye Encümen kararının iptali için açılan ve idari yargıda görülmekte olan davanın sonucu beklenmeden davanın kabulüne karar verilmesinin doğru olmadığı” gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.
Mahkemece, “ifraz krokisinin onaylanmasına dair encümen kararının kesin ve yürütülmesi gereken bir idari işlem olmadığı gerekçesiyle bekletici mesele yapılmasına gerek olmadığı belirtilerek ilk kararda direnilmesine ve davanın kabulüne, ortaklığın aynen taksim suretiyle giderilmesine” karar verilmiştir.
Direnme kararını, davacı vekili temyiz etmiştir.
Yargıtay 14. Hukuk Dairesi, bozma kararı usul ve yasaya uygun olduğundan direnme kararını incelemek üzere dosyayı Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna göndermiş, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 22.09.2021 tarihli 2018/14-161Esas ve 2021/1063 Karar sayılı ilamıyla direnmenin uygun olduğu belirtilerek işin esasına yönelik davacı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın Dairemize gönderilmesine karar verilmiştir.
1-Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya kapsamına göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.
2-492 sayılı Harçlar Kanunu ve eki Tarifenin karar ve ilam harcına ilişkin hükmü uyarınca karar tarihi itibariyle taksim edilen gayrimenkulün “değeri” üzerinden binde 4,55 oranında harç alınması gerekirken satışa karar verilmediği halde “satış bedeli” üzerinden binde 4,55 oranında harca hükmedilmiştir. Bu husus doğru görülmemiş ise de; kararın bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğin 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438/7. maddesi uyarınca hüküm sonucunun aşağıdaki şekilde düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.